«اتاق دود» درباره نسبت هنرمند با جامعه است / نگران پر کردن سالن نیستیم

امید سلیمی بازیگر نمایش «اتاق دود» جنس این نمایش را متفاوت از آثار روی صحنه دانست و عنوان کرد این اثر نمایشی درباره نسبت هنرمند با جامعه است.

به گزارش خبرگزارش خبرآنلاین به نقل از مهر نمایش «اتاق دود» از اواخر شهریور در تماشاخانه هما روی صحنه رفته است. امید سلیمی بازیگر این نمایش درباره ویژگی‌های نقش، دلایل اهمیت تولید تئاتر در این برهه زمانی، حضور اندیشمندان برای تماشای این نمایش و دیگر موارد به ارائه توضیحاتی پرداخت.

امید سلیمی که نقش «کارگردان قصه» را در نمایش «اتاق دود» به کارگردانی سینا راستگو بازی می‌کند، درباره همکاری با این کارگردان گفت: ما از مهر گذشته تمرین هایمان را شروع کردیم. قرار بود دی‌ اجرا برویم که به دلیل اتفاقات داخلی کشور و قطعی اینترنت میسر نشد و بعد هم جنگ اتفاق افتاد. همه چیز دست به دست هم داد تا در نهایت در آخرین روزهای تابستان سال جاری روی صحنه برویم. در این نمایش نقش یک کارگردان را بازی می‌کنم و با توجه به اینکه رشته تحصیلی خودم نیز همین است، نقش چندان از من دور نبود. من به نوعی بازنمایی روح خود کارگردان (سینا راستگو) را بر عهده دارم که بعد از هفت سال یک نمایش را به صحنه آورده و این موضوع از این نظر برای خودم بسیار جالب بود. نمایش ما درباره تئاتر است اما این صرفا اولین توصیفی است که می‌توان درباره آن داشت. «اتاق دود» بیشتر درباره جامعه، نسبت هنرمند با جامعه و نسبت هنر با جامعه است.

«اتاق دود» دغدغه تکمیل ظرفیت ندارد

سلیمی درباره اینکه چرا جنس نمایش «اتاق دود» را متفاوت از دیگر آثار روی صحنه می‌داند، عنوان کرد: جوان‌ها انگار صرفا دنبال این هستند که فقط کار را بفروشند. یعنی تمام فکر و ذکر این شده که برگه تیوال اثر را بالا بیاورند و کاری کنند که همه بلیت های نمایش فروش برود، به جای اینکه به خود نمایش توجه کنند. یک جمله یادم است که در تمرین‌ها به سینا راستگو می‌گفتم. آن جمله هم درباره خودم صدق می‌کند و هم درباره نقشم؛ «من نمی‌دانم چه می‌خواهم، ولی می‌دانم چه نمی‌خواهم». دقیقا عین چیزی که شخصیت امید در نمایش می‌گوید. این دیالوگ را هم خیلی دوست دارم که می‌گوید: «تهش این آخرین باری است که من تئاتر کار می‌کنم …» این همه ثابت قدمی کاراکترم را خیلی دوست دارم. شاید اگر چهار پنج سال پیش بود، من هم تحت تاثیر جو، خیلی دنبال پر کردن سالن و این مسائل بودم و همه چیز را به خودم سخت می‌گرفتم. الان بیشتر سعی می‌کنم از آن لذت ببرم. هر شب قبل از اجرا به خودم می‌گویم: «این آخرین باری است که داری کار می‌کنی، پس سعی کن از آن لذت ببری، به هر شکلی که هست.»

یک دعوت جدی از اهالی اندیشه

وی درباره فضای روایی نمایش توضیح داد: شاید یک‌سری از تماشاگرها با نمایش ما ارتباط نگیرند، به واسطه اینکه در ذهنشان نطفه اصلی نمایشنامه، یک مسئله تئاتری جلوه می‌کند و دیگر هیچ. اما یک مخاطب عمیق به خوبی پی می‌برد حرف این نمایش چیست. من خیلی جامعه‌شناس‌ها و اقتصاددان‌ها را دوست دارم. خیلی مشتاقم آقای مصطفی مهرآیین به تماشای نمایش بیایند، موسی غنی‌نژاد را هم خیلی دوست دارم بین تماشاگران ببینم. آدم‌هایی که احساس می‌کنم تفکری در حوزه کاری خودشان دارند.

اثرگذاری یا انفعال؟

این بازیگر در پاسخ به این سوال که آیا تئاتر کار کردن در شرایط این روزهای کشور کاری به نفع مردم جامعه شمرده می‌شود یا خیر، تصریح کرد: شاید اوایل خودم هم مخالف اجرا رفتن بودم. الان پاسخ این سوال برایم این‌طور است که واقعا نمی‌دانم. مسئله مجوز برای من از یک جایی به بعد حل شد. چون به این نتیجه رسیدم که ما برای تمام اتفاقاتی که در این مملکت رقم می‌زنیم به مجوز نیاز داریم و این امر، اجتناب ناپذیر است. من می‌گویم هر کاری بخواهید در مملکت انجام بدهید، به هر حال به یک مجوز نیاز دارد. تو اگر بخواهی از این کشور به خارج بروی، باید پاسپورت داشته باشی. پاسپورت این کشور به تو اجازه می‌دهد از این مملکت خارج شوی. به این نتیجه رسیدم که اصلا اجرا رفتن یا اجرا نرفتن من چه تأثیری در جامعه می‌تواند داشته باشد؟ اما یک احتمال قوی وجود دارد که اجرا داشتن هنرمندان در زمانی که فکرش را نمی‌کنیم، بتواند بازی را عوض کند. سهم من شاید کوچک باشد اما درباره اثرگذار بودن یا نبودنش زمان تصمیم می‌گیرد.

امید سلیمی، امین موحدی‌پور، شکوفه حیدریان، علی بنایی و امیر شاه‌علی، این شب‌ها «اتاق دود» را به کارگردانی سینا راستگو در سالن شماره ۲ عمارت هما روی صحنه می‌برند.

۵۹۲۴۳