سباستین للیو، کارگردان برنده اسکار در ۵۲سالگی درگذشت
فیلم‌ساز شیلیایی که فلورنس پیو، جولیان مور و ریچل وایس در فیلم‌هایش ایفای نقش کرده بودند، در خانه‌اش در سانتیاگو درگذشت.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از گاردین، او بیش از همه با فیلم «یک زن شگفت‌انگیز» شناخته می‌شد؛ درامی درباره یک زن تراجنسیتی که جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی را برای سینمای شیلی به ارمغان آورد. از دیگر آثار انگلیسی‌زبان او می‌توان به «گلوریا بل» و «شگفتی» اشاره کرد.
آمالیا کاسای، همسر او، خبر درگذشتش را در اینستاگرام اعلام کرد. او بدون اشاره به علت مرگ للیو، در پیامی به زبان اسپانیایی نوشت که خانواده‌اش روزهای دردناکی را سپری می‌کنند. رسانه‌های شیلی گزارش داده‌اند که این فیلم‌ساز در خانه‌اش در منطقه لاس کوندس در شهر سانتیاگو درگذشته است.
للیو در آرژانتین متولد شد، اما در دو سالگی به شیلی مهاجرت کرد. او یک سال در رشته روزنامه‌نگاری تحصیل کرد و سپس از مدرسه سینما فارغ‌التحصیل شد. نخستین اثرش، مستند «صفر» درباره حادثه ۱۱ سپتامبر، در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. نخستین فیلم داستانی او با عنوان «خانواده مقدس» نیز در سال ۲۰۰۵ در جشنواره فیلم سن‌سباستین به نمایش درآمد.
فیلم بعدی او، «کریسمس» محصول ۲۰۰۹، در جشنواره کن به نمایش درآمد، اما این فیلم «گلوریا» محصول ۲۰۱۳ بود که موفقیتی بزرگ در عرصه بین‌المللی برایش رقم زد. این درام درباره زنی در اواخر دهه پنجاه زندگی‌اش بود که بار دیگر وارد رابطه عاطفی می‌شود. فیلم نخستین بار در جشنواره برلین به نمایش درآمد و پائولینا گارسیا، بازیگر نقش اصلی آن، جایزه بازیگری این جشنواره را دریافت کرد.
للیو پس از آن فیلم «یک زن شگفت‌انگیز» را ساخت؛ درامی درباره زندگی یک زن تراجنسیتی که به موفقیتی دیگر برای او تبدیل شد. این فیلم نخستین اثر سینمای شیلی بود که جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی را دریافت کرد.
پیتر بردشاو، منتقد گاردین، در نقد پنج‌ستاره خود، این فیلم را «مطالعه‌ای والا و درخشان درباره رنج متعالی سوگ» توصیف کرد.
للیو در گفت‌وگویی با گاردین در سال ۲۰۱۸ درباره تأثیر اجتماعی فیلم گفت: «وقتی در سال ۲۰۱۷ فیلم را اکران کردیم، لایحه مربوط به هویت جنسیتی هفت سال بود که در کنگره مسکوت مانده بود. به‌نوعی، اکران فیلم و سالی که در سطح جهانی شناخته شد، به احیای دوباره این بحث در شیلی کمک کرد.»
او نخستین فیلم انگلیسی‌زبان خود را با عنوان «نافرمانی» ساخت؛ درامی که در لندن می‌گذرد و داستان عشقی میان دو زن را روایت می‌کند که ریچل وایس و ریچل مک‌آدامز نقش آن‌ها را بازی می‌کردند. این فیلم نامزد دریافت پنج جایزه سینمای مستقل بریتانیا شد.
للیو سپس فیلم «گلوریا» را با نام «گلوریا بل» بازسازی کرد؛ این بار داستان در آمریکا می‌گذشت و جولیان مور نقش اصلی را بر عهده داشت. او پس از آن اقتباسی تحسین‌شده از رمان «شگفتی» نوشته اما دونوگ را با بازی فلورنس پیو ساخت.
للیو در گفت‌وگو با گاردین درباره شیوه کارش با بازیگران گفته بود: «من عاشق کار کردن با بازیگران هستم. باید بدانم که آن‌ها به من اعتماد دارند و می‌توانند به کاوش بپردازند، خودشان را گم کنند، بی‌پروا یا شجاع باشند و در عین حال مطمئن باشند که من مراقبشان هستم. عاشق کار کردن در صحنه فیلم‌برداری هستم؛ در آنجاست که جرقه‌ها زده می‌شوند.»
آخرین فیلم او «موج» محصول ۲۰۲۵ بود؛ درامی موزیکال با محوریت اعتراضات اجتماعی که نخستین بار در جشنواره کن به نمایش درآمد.
او درباره فیلم‌سازی گفته بود: «ساختن یک فیلم مثل هدیه‌ای است که جایی به جا می‌گذارید؛ بعد خودتان پنهان می‌شوید و تماشا می‌کنید که چه اتفاقی می‌افتد.»
۵۹۵۹
