انتقاد پرویز تناولی، خالق هیچ، از احمد شاملو و رضا براهنی در آبان ۱۳۵۰
پرویز تناولی در آبان ۱۳۵۰ و در اوج شکوفایی مکتب سقاخانه، با دفاع از جایگاه هنرهای تجسمی به انتقاد تند از احمد شاملو و رضا براهنی پرداخت و گفت آن‌ها با وجود ادعای نوگرایی، «هنوز با کت‌وشلوار در تهران شترسواری می‌کنند».
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، مجله «سپیدوسیاه» در آبان ۱۳۵۰ گفت‌وگویی جنجالی و خواندنی با پرویز تناولی، نقاش و مجسمه‌ساز ۳۴ ساله منتشر کرد؛ دورانی که او با ساخت درهای دوازده‌تُنی آرامگاه رضاشاه و آفرینش مفهوم «هیچ» در اوج خلاقیت بود.
تناولی در این گفتگو از دلبستگی عمیق خود به اشیای معصوم و افسانه «فرهاد کوه‌کن» سخن گفت؛ شخصیتی که به گفته او بزرگ‌ترین شاعر و مجسمه‌ساز ایران است و فضای معنوی آثارش از قفس و قفل تا مجسمه‌های آهنی را الهام بخشیده است. او «هیچ» را کامل‌ترین تناسب با کالبد انسان دانست و به ساخت بزرگ‌ترین نمونه آن در آمریکا اشاره کرد. وی همچنین از خلق جواهرات ساده و ارزان‌قیمت به عنوان تجسمی کوچک از آثارش یاد کرد.
بخش جنجالی این مصاحبه، پاسخ صریح تناولی به انتقادات تند احمد شاملو و رضا براهنی از هنرمندان تجسمی بود. او با کنایه‌ای ماندگار گفت این شاعران «هنوز شترسواری می‌کنند؛ با این فرق که با کت‌وشلوار و کراوات در تهران سوار شترند!» تناولی با انتقاد از دخالت شعرا در امور هنرهای تجسمی و وضعیت رفاهی آن‌ها در مقایسه با مجسمه‌سازان بیکار، تأکید کرد: «من مجسمه‌ساز گدا را به شاعر دستمال ابریشمی ترجیح می‌دهم.»
متن کامل این گفت‌وگو را از این‌جا بخوانید.
