مرعشی: تا ساعت ۷ شب جلسات شورای(عالی) امنیت ملی هیچ خبری نداشتهاند که چه قرار است رخ دهد/ اصلاً به این قائل نیستم که دولت در این ماجرا خوب عمل کرد
حسین مرعشی گفت: حکومت نباید بگذارد چنین خشمهای پنهانی شکل بگیرد. چرا مردم نباید دولت خود و شهردار خود و وزرای دولت و رؤسای قوا را دوست داشته باشند؟ چرا همه نباید دوست داشته باشند؟ به هر حال اگر مقامات کشور سمبل مردم و نمونه اکثریت مردم باشند، باید قاعدتاً محبوب باشند.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، حسین مرعشی، دبیر کل حزب کارگزاران در بخشی از اظهارات خود در کافه خبر خبرآنلاین به بیان نکاتی درباره حوادث دی ماه و عملکرد دولت در اعتراضات پرداخت. در ادامه بخشی از این گفت و گو را می خوانید؛
* عملکرد دولت را در اعتراضات چطور میبینید؟
بخشی از منشأ تحریک آن دولت بوده است که در بدترین شرایط اقتصادیای که مردم داشتهاند، غلطترین تصمیم را برای آزادسازی کالاهای اساسی گرفت و چند برابر شدن قیمت مواد غذایی، بسیار تصمیم غلطی بود. در مرحله دوم هم شورای امنیت کشور و وزارت کشور و وزارت اطلاعات و سپاه و آقای رئیسجمهور بهعنوان رئیس شورای عالی امنیت ملی، مسئولند که نتوانستهاند پیشبینی کنند که چه اتفاقی در راه است. با یک پیشبینی واقعبینانه، بهراحتی میشد جلوی هر نوع تشنج سنگین را در کشور گرفت .
دولت حتماً مسئولیت سنگینی دارد. ولی ما کارهای نیستیم و قاعدتاً باید شخصیتی مانند دادستان کل کشور بهعنوان مدعیالعموم، کمیسیون اصل نود مجلس بهعنوان نهاد مسئول رسیدگی به شکایات مردم، بازرسی کل کشور باید به این مسائل برسند. بالاخره نمیشود که زمینههایی را فراهم کنیم و اتفاقات پرخسارتی ایجاد شود و قبل از آن روی آن کار و مطالعه نکرده باشیم و ظرفیت مردم را در مقابل این حجم از گرانیهای جدید نسنجیده باشیم و بعد هم نتوانیم مدیریتش کنیم و خیلی سریع، تنها راه مهار قضیه، درگیریهای خیلی سخت شود. من اصلاً به این قائل نیستم که دولت در این ماجرا خوب عمل کرده است.
تا ساعت ۷ شب جلسات شورای(عالی) امنیت ملی وجود داشته است و هیچ خبری نداشتهاند که چه قرار است رخ دهد
* این عدم پیشبینی نسبت به آن فراخوانها بود؟
بله – اصلاً توجه نداشتند. تا ساعت ۷ شب جلسات شورای(عالی) امنیت ملی وجود داشته است و هیچ خبری نداشتهاند که چه قرار است رخ دهد. از ۸ شب متوجه میشوند که چه حجم وسیعی از اعتراضات و چه حجمی از خشونت متوجه نهادهای مختلف شده است و آتشسوزیهای وسیع شده است. از ساعت ۹ به بعد نیروها وارد عمل شدهاند که بتوانند پیشگیری کنند و آن هم تدابیر لازم نبوده است. در دنیا از این اتفاقات زیاد رخ میدهد. آقای اردوغان در ترکیه، شهردار استانبول را که رقیبش بود را به جرم فساد بازداشت کرد. جمعیتهای میلیونی در آنکارا و استانبول آمدند. ولی هم جامعه آنجا مدنیتر از جامعه ما بود که هیچ چیزی را آتش نزدند و نشکستند و خرد نکردند و کار به خشونت کشیده نشد. یک ماه هم تظاهرات طول کشید و ملت بینتیجه به خانه رفتند.
چرا در ایران به محض اینکه اجتماعی مثلاً علیه گرانی شکل میگیرد، بلافاصله تبدیل به شعار علیه کل نظام تبدیل میشود؟ بلافاصله هم از داخل جمعیت کسانی پیدا میشوند که بر اساس خشم و ناراحتی و عصبیت خود {اقدام به خشونت میکنند}. اگر همین هم باشد، مسئولیت حکومت را نفی نمیکند. حکومت نباید بگذارد چنین خشمهای پنهانی شکل بگیرد. چرا مردم نباید دولت خود و شهردار خود و وزرای دولت و رؤسای قوا را دوست داشته باشند؟ چرا همه نباید دوست داشته باشند؟ به هر حال اگر مقامات کشور سمبل مردم و نمونه اکثریت مردم باشند، باید قاعدتاً محبوب باشند. چرا سریعاً به نقطه تند میرود و به خشونت کشیده میشود؟ اینها موضوعاتی نیست که بهراحتی از آن عبور کرد. یک نظام موفق سیاسی باید اینها را درک کند و برایش چارهاندیشی کند.
۳۱۲۱۵
