صدای زخمی مفصلهای تکهتکهشده

خفاش خورشیدهراس، با چشمان قیآلود و مرگاندود، خود را در لُجّه لجن و خون غوطهور ساخته و سوار بر گرده باد وحشی، بر شقایقزار سرزمین عشق یورش آغازیده است. تگرگ سرد مرگ در کوچهباغهای ایمان باریدن گرفته و لکههای آتشخون گلهای محمدی بر محراب صبح نشسته است.
ماتمگری سرود قلب است و خشم و مقاومت، فتوای عقل. هریمن جنونزده با گروه سایهها، شبیخونهای جنایتآمیز میآزماید و جانوران سیاسی در غرب و شرق هلهلهگرند و مظلومیت، پیاپی زخم میدارد.
از جیبهای شهر خون متلاشیشده میتراود و رودبارهای اضطراب در کوچهها جریان دارد. صدای زخمی مفصلهای کودکان تکهتکهشده، با شیون زنگدار مادران سیهپوش، رودهای متشنج فریاد معصومیت را پرطنین ساخته است. از کوچههای مجاور، اعضای مضاعف و قطعهقطعهشده ابدان بر قایق دستها با آسمان سایش مییابند و معجزه تعادل همچنان استوار است.
بر پهنه مسیر آزمون ایمان، ای متوفای سبزفام! در رحیل آبی عشق، الفبای فاصله من با تو هرگز نگارش نیافته و خطوط لال جدایی میان ما سخت بیمعنی است؛ گرچه میدانم با رؤیت این جنایات سیاه، اندکاندک به فصل خاکستری توقف قلب نزدیک میشوم، اما دیوار زانوانم در ادامه راهت نخواهد لرزید.
گرچه از اندوه همرنگ خاکستر شوم، اما در روشنای مرطوب عبادت، بار دیگر سبز خواهم شد؛ چونان درختی مایع، با ریشههای آبزی و قامتی به بلندای بهار. چهره باران را در باغ گریههای پاییزی خواهم بوسید.
حرفهای نمور فاصلهها در فرهنگ مکتب یگانگی ما واژههایی ناشناساند. ای متوفای سبزفام! در فصل سترون شادی، در عصر اقتدار یخ، حرارت قلبهای ما از کورههای آفتاب است؛ از شریان ستاره، از لبخند خورشید و خدا.
در اهتزاز روشنی آفتاب سیمابه صبحگاهی، در بامداد ایلاتی عشق، خواهد درخشید و انعکاسهای روشن از سطح مرتع آب و رنگ و نور، در مردمک دیده انسان فردا تموج خواهد یافت. نوازش ابریشمین نسیم، چهره تکیده سرنوشت را بوسهباران خواهد کرد. روزی که شعله خلقت بدرخشد و بر پهنه قیامت تاریکی،هالههای الوان گسترد، شکوفه سرخ دوشیزگی حیات طیبه و معقول، در گلدان نگاه صمیمی انسان شکوفا خواهد شد و فصلی پرنجوا و روایح، از بلندترین نقطه آسمان حادث خواهد گردید.
انسان از پشت پستوی مافات به تماشای سوءتفاهم دیرین زندگی خواهد نشست و به ابرهای فرهمند، در رسای نیاکان ظلوم و جهولش، دستور گریستن خواهد داد. انسان فردا با ایل مهر، آواز لحظات، در رویشی سروسانه رشد خواهد کرد تا بوسه بر چشم خورشید زند. او عطر زفاف نیلوفر را در زلال شبق شعر عارفانه خواهد بویید و پرواز آزاد کلمات محبت و عاطفه و عشق را، همراه با پرندههای فاکر هوش، تا مرز روشنترین آبها با نگاه پرجذبه تعقیب خواهد نمود.
او کلمات دریایی را در قلب یخزده تاریخ ذوب خواهد کرد تا در پشت پنجرههای تماشا، همواره به سبزینهها و آینهها بنگرد؛ تا هنگام محشور شدن با سکوت ظریف سماوی، آواز نیایش و رقص عبادت را در سراشیب سبز چشمانداز ترانهها، بر ارتفاع آرامش بخواند. سلام بر انسان فردا، وارث آب و خرد و روشنی.




