بنا به گزارشها، کالین پاول متن سخنرانی را چهار روز پیش از ایراد آن دریافت کرده بود؛ در این فاصله، اداره اطلاعات وزارت خارجه آمریکا نسبت به محتوای آن هشدارهایی جدی مطرح کرده بود.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۵ فوریه ۲۰۰۳ [۱۶ بهمن ۱۳۸۱]، کالین پاول، وزیر امور خارجه ایالات متحده، سخنرانیای در سازمان ملل متحد ایراد کرد که هم پیامدهای بسیار مهمی داشت و هم مملو از ادعاهایی بود که بعدها مشخص شد ضعیف یا فاقد اعتبار کافی هستند.
پاول با تکیه بر نکات سخنانی که بسیاری در درون دولت خود او آنها را گمراهکننده یا غیرواقعی دانسته بودند، استدلال ایالات متحده را مبنی بر اینکه عراق دارای سلاحهای کشتار جمعی است تشریح کرد و بدینگونه برای تهاجمی که ماه بعد رخ داد استدلال آورد. پاول بعدها این سخنرانی را «لکهای» در کارنامه خود خواند.
پاول در مصاحبهای در سال ۲۰۰۵ با باربارا والترز در شبکه ABC News گفت که جورج تنت، رئیس وقت سازمان سیا، «باور داشت اطلاعاتی که به من میداد دقیق است»، اما در عین حال افزود که «سامانه اطلاعاتی بهخوبی عمل نکرد».
دولتِ رئیسجمهور جورج دبلیو بوش شامل چندین مقام برجسته بود، ازجمله معاون رئیسجمهور دیک چنی و وزیر دفاع دونالد رامسفلد، که از جنگ نخست خلیجفارس حمایت کرده و طرفدار حمله به عراق بودند. اندکی پس از آنکه گروهی از تروریستها – که بیشترشان سعودی بودند – در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ [۲۰ شهریور ۱۳۸۰] به مرکز تجارت جهانی و پنتاگون حمله کردند، در درون دولت بوش جنبشی شکل گرفت که هدفش برکناری رئیسجمهور عراق، صدام حسین، از قدرت بود؛ با این استدلال که او با این حملات ارتباط داشته است. پاول جزو این محفل نبود؛ به گفته خودش، او در اوت ۲۰۰۲ به بوش هشدار داده بود که اگرچه کنار زدن صدام حسین ممکن است آسان باشد، اما تبدیل عراق به یک دموکراسی باثبات و دوست آسان نخواهد بود.
به دنبال اصرار رئیسجمهور، پاول پرونده خود را به سازمان ملل متحد برد که این امر به تصمیم برای اعزام بازرسان به داخل کشور به منظور جستوجوی «سلاحهای کشتار جمعی» انجامید. بازرسان هیچ مدرکی دال بر وجود چنین سلاحهایی نیافتند، اما با این حال کنگره در اکتبر ۲۰۰۲ به بوش اختیار داد تا از نیروی نظامی علیه عراق استفاده کند. به گفته پاول، بوش پیش از آنکه او را به سازمان ملل بفرستد، این تصمیم را گرفته بود.
پاول گفت که در حال ارائه «واقعیتها و نتیجهگیریهایی مبتنی بر اطلاعاتی محکم» است، زمانی که به سازمان ملل اعلام کرد عراق دارای سلاحهای بیولوژیک است. بنا به گزارشها، او متن سخنرانی را چهار روز پیش از ایراد آن دریافت کرده بود؛ در این فاصله، اداره اطلاعات وزارت خارجه آمریکا نسبت به محتوای آن هشدارهایی جدی مطرح کرده بود.
ازجمله ادعاهای بحثبرانگیز این سخنرانی، این موارد بود:
– مقامهای عراقی پیش از بازرسیهای سازمان ملل دستور داده بودند سلاحهای بیولوژیک جابهجا شوند؛
– موشکهای متعارف عراق به نظر میرسید برای حمل سلاحهای شیمیایی مناسب باشند؛
– صدام حسین دارای آزمایشگاههای سیاری بوده که قادر به تولید سیاهزخم و دیگر سموم هستند.
این سخنرانی به طور گزینشی از شهادت منابع مختلف عراقی استفاده کرد و این واقعیت را نادیده گرفت که داماد صدام حسین – که پیش از فرارش در سال ۱۹۹۵ مسئول برنامه سلاحهای کشتار جمعی عراق بود – شهادت داده بود عراق پس از جنگ اول خلیجفارس تمام سلاحهای شیمیایی خود را نابود کرده است.
سخنرانی پاول شاید آغازگر تهاجم – که در ماه مارس شروع شد – نبود، اما آن را برای افکار عمومی آمریکا توجیه کرد و برای ایالات متحده در برابر جامعه بینالمللی پوشش و دستاویز فراهم آورد. هرچند سازمان ملل متحد بر غیرقانونی بودن حمله به عراق تأکید داشت، دولت بوش و متحدانی مانند دولت تونی بلر در بریتانیا معتقد بودند که سخنرانی پاول کار خود را در اقامه دلیل برای جنگ انجام داده است.
منبع:
www.history.com
۲۵۹
