بدن کولبر سرمایه کار اوست، اما در شوتی‌گری ماشین جای بدن را می‌گیرد
رضا صائمی، روزنامه‌نگار و منتقد سینما، تفاوت نگاه افکار عمومی به کولبران و شوتی‌ها را از زاویه ابزار کار و شیوه بازنمایی این دو گروه بررسی می‌کند. به اعتقاد او، در کولبری بدن انسان مستقیماً ابزار و سرمایه کار است و آثار فشار اقتصادی بر جسم کولبر دیده می‌شود؛ اما در شوتی‌گری، خودرو جایگزین بدن به‌عنوان ابزار اصلی کار می‌شود. صائمی معتقد است این تفاوت می‌تواند در شکل‌گیری واکنش‌های عاطفی جامعه و میزان همدلی با این دو گروه تأثیر بگذارد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، شوتی‌ها و کولبران هر دو در مشاغلی فعالیت می‌کنند که با خطر و ناامنی همراه است؛ بااین‌حال، در نگاه عمومی، این دو گروه الزاماً با واکنش یکسانی روبه‌رو نمی‌شوند. رضا صائمی در گفت‌وگو با خبرآنلاین درباره فیلم «اسکورت» تلاش می‌کند یکی از دلایل این تفاوت را توضیح دهد.
او می‌گوید در کولبری، بدن انسان مستقیماً بار را حمل می‌کند و فشار کار بر جسم او آشکار است. از این منظر، فرسودگی و دشواری زندگی کولبران به شکلی ملموس در بدن آن‌ها دیده می‌شود. اما در شوتی‌گری، خودرو ابزار اصلی کار است و خطرها بیشتر از طریق رانندگی پرسرعت، تعقیب‌وگریز و احتمال تصادف بروز پیدا می‌کند.
صائمی معتقد است همین تفاوت در ابزار کار ممکن است در شکل‌گیری قضاوت اجتماعی درباره این دو گروه نقش داشته باشد. در عین حال، او تأکید می‌کند که فیلم «اسکورت» تلاش دارد به‌جای نگاه جرم‌انگارانه به شوتی‌ها، شرایط اجتماعی و اقتصادی شکل‌دهنده این حرفه را بررسی کند.
به گفته این منتقد سینما، رانندگی شوتی‌ها نیز نوعی مهارت حرفه‌ای محسوب می‌شود، هرچند این مهارت در شرایطی به کار گرفته می‌شود که با خطرهای جدی همراه است. او معتقد است برای فهم وضعیت این افراد، باید از قضاوت اولیه فاصله گرفت و دید چه شرایطی آن‌ها را به سمت چنین شغلی سوق داده است.
از نگاه صائمی، طرح این مسئله به معنای نادیده گرفتن ماهیت غیرقانونی برخی فعالیت‌ها نیست؛ بلکه هدف آن است که میان قضاوت درباره یک فعالیت و شناخت شرایط اجتماعی افرادی که به آن روی آورده‌اند، تفاوت گذاشته شود.
گفتگوی کامل این نشست را می توانید اینجا بخوانید
5959
