از ۲۷ سیلی تا پارگی پرده گوش؛ خاطرات تلخ هافمن از «فارغ‌التحصیل»
داستین هافمن، بازیگر سرشناس آمریکایی، نزدیک به ۶۰ سال پس از بازی در فیلم «فارغ‌التحصیل»، از تجربه دشوار و آزاردهنده خود در جریان ساخت این اثر پرده برداشته و رفتار مایک نیکولز، کارگردان فیلم، را نوعی سادیسم توصیف کرده است. او در کتاب خاطرات تازه‌اش روایت می‌کند که برای ضبط صحنه‌ای که در نهایت از فیلم حذف شد، ۲۷ بار سیلی خورد و روز بعد نیز هنگام فیلم‌برداری یک صحنه زیر آب، پرده گوشش پاره شد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از گاردین، نزدیک به ۶۰ سال پس از اکران فیلم «فارغ‌التحصیل»، داستین هافمن فاش کرده است که ساخت این فیلم محصول سال ۱۹۶۷ که آغازگر دوران حرفه‌ای او بود، «تجربه‌ای وحشتناک» برایش بوده است. او همچنین گفته است که از همان ابتدا، در مقام بازیگری یهودی که نقش «بن برادوک»، نماد یک جوان اصیل آمریکایی از طبقه مرفه و پروتستان سفیدپوست را بازی می‌کرد، احساس می‌کرد به این نقش تعلق ندارد و شایستگی ایفای آن را ندارد.
این بازیگر ۸۹ ساله در مقاله‌ای برای نشریه «نیویورکر» که برگرفته از کتاب خاطرات در آستانه انتشارش با عنوان «به من نگاه کن» است، نوشت: «فیلم فارغ‌التحصیل از همان ابتدا همه ناامنی‌ها و تردیدهای درونی مرا تشدید کرد.
اینجا بودم؛ در نقش اصلی فیلمی به کارگردانی مایک نیکولز که یکی از مهم‌ترین کارگردانان زمانه خود به شمار می‌رفت، اما احساس می‌کردم هیچ حقی برای حضور در آنجا ندارم. حتی نمی‌خواستم برای به دست آوردن این نقش آزمایش بازیگری بدهم.»
هافمن که این کتاب را با همکاری آریل لوی، نویسنده ثابت نیویورکر، نوشته است، در ادامه از دشواری‌های حضورش در این فیلم سخن گفته است.
او در آن زمان بازیگر موفقی در تئاتر بود که توجه مایک نیکولز را جلب کرد. نیکولز دو سال برای انتخاب بازیگران نقش‌های اصلی فیلم وقت گذاشته بود و پیش از انتخاب هافمن برای نقش بن و کاترین راس برای نقش الین رابینسون، بازیگرانی از جمله رابرت ردفورد را نیز برای این نقش‌ها در نظر گرفته بود.
هافمن به یاد می‌آورد که ساعت‌ها روی صندلی گریم می‌نشست و نیکولز به چهره‌پردازان دستور می‌داد ظاهر او را تغییر دهند؛ از جمله اینکه ابروهای پیوسته‌اش را بردارند و حتی درباره شکل بینی‌اش اظهارنظر می‌کرد.
او نوشت: «به یاد دارم با خودم فکر می‌کردم: آن‌ها می‌خواهند یهودی‌بودن را از چهره من پاک کنند و این اتفاق نخواهد افتاد. تنها چیزی که می‌خواستم این بود که به خانه برگردم؛ به نیویورکِ متعلق به جامعه مهاجران و اقوامی که به آن تعلق داشتم. می‌دانستم قهرمان نقش‌های اصلی نیستم. جایگاه خودم را می‌شناختم.»
هافمن می‌گوید مایک نیکولز پس از چند هفته تمرین و با آغاز فیلم‌برداری، به «شخصیتی کاملاً متفاوت» تبدیل شد. به گفته او، خواندن رفتار و حالات کارگردان دشوار بود، خلق‌وخوی متغیری داشت و اغلب بداخلاق و عبوس بود.
هافمن نوشت: «مایک با همه بدرفتاری می‌کرد، اما در برخورد با من نوعی دیگر از آزارگری و سادیسم به چشم می‌خورد.»
او در ادامه فاش کرد که برای ضبط صحنه‌ای که در نسخه نهایی فیلم نیز استفاده نشد، کاترین راس ۲۷ بار به صورتش سیلی زده است. هافمن نوشت: «او ما را وادار کرد ۲۷ برداشت از آن صحنه بگیریم.»
او درباره این صحنه توضیح داد: «در آن، بنجامین خیس از باران وارد اتاق الین می‌شود تا به او بگوید با زنی مسن‌تر رابطه داشته است. الین ظرف چند ثانیه متوجه می‌شود آن زن مادر خودش است. مایک مدام به کاترین می‌گفت به من سیلی بزند؛ محکم‌تر بزند.
کاترین نگران بود که به من آسیب برساند و من به او گفتم: من خوبم، فقط مراقب باش به گوشم نزنی. متأسفانه چند بار هم اشتباه کرد. در پایان آن روز سرم گیج می‌رفت و مایک حتی از صحنه سیلی‌زدن در فیلم استفاده نکرد.»
روز بعد، هافمن هنگام فیلم‌برداری صحنه‌ای زیر آب در استخر، در حالی که لباس غواصی به تن داشت، پرده گوشش را پاره کرد.
او نوشت: «بعد از چند برداشت، وقتی برای نفس‌کشیدن به سطح آب آمدم، خون از گوشم جاری بود. ترکیب همه آن سیلی‌هایی که روز قبل خورده بودم و فشار آب در عمق استخر باعث شده بود پرده گوشم پاره شود.»
هافمن همچنین از اتفاقی گفت که برای آن بنکرافت، بازیگر نقش معشوقه مسن‌تر او، خانم رابینسون، رخ داد. به گفته او، بنکرافت در یکی از روزهای گرم فیلم‌برداری و هنگام اجرای یک صحنه از حال رفت و «مجبور شدند با اکسیژن او را به هوش بیاورند».
خود هافمن نیز مجبور شده بود صحنه‌ای را بارها تکرار کند که در آن از ماشینش به سمت کلیسا می‌دوید تا عشقش به الین را ابراز کند؛ آن‌قدر که احساس می‌کرد هر لحظه ممکن است از حال برود.
او نوشت: «این صحنه را بارها و بارها تکرار کردیم تا جایی که از شدت خستگی و کم‌آبی بدن کاملاً از پا افتاده بودم. به یاد دارم جلوی کلیسا روی چمن‌ها دراز کشیده بودم، چون فکر می‌کردم هر لحظه ممکن است هوشیاری‌ام را از دست بدهم.»
هافمن می‌گوید ساخت «فارغ‌التحصیل» که نامزد دریافت هفت جایزه اسکار شد و در چهلمین دوره این مراسم جایزه بهترین کارگردانی را برای مایک نیکولز به ارمغان آورد، با وجود اینکه زندگی حرفه‌ای او را تغییر داد، «تجربه‌ای وحشتناک» بود.
او نوشت: «در تمام آن مدت احساس می‌کردم مایک از دست من عصبانی است؛ یا به این دلیل که کاری را اشتباه انجام می‌دادم یا چون به این نتیجه رسیده بود که همه از قبل می‌دانستند: او بازیگر اشتباهی را برای نقش اصلی فیلمش انتخاب کرده است.»
هافمن در ادامه، با گذشت شش دهه از ساخت فیلم، به این موضوع اشاره کرده است که «فارغ‌التحصیل» به نوعی «خودنگاره» مایک نیکولز بوده است. نیکولز در سال ۱۹۳۹، در کودکی و در خانواده‌ای یهودی، از آلمان به آمریکا مهاجرت کرده بود.
هافمن در این باره نوشت: «او به دنبال یک بدل و همزاد برای خودش می‌گشت. به همین دلیل انتخاب بازیگر نقش بنجامین سال‌ها طول کشیده بود و شاید به همین دلیل بود که با من این‌قدر سخت‌گیرانه رفتار می‌کرد. من در واقع جانشین او بودم؛ کسی که قرار بود نفرت او از خودش را تحمل کند.»
کتاب خاطرات داستین هافمن با عنوان «به من نگاه کن» قرار است ۱۰ نوامبر منتشر شود.
۵۹۵۹
